Zapylenie kapturnic nie należy do najtrudniejszych. Kluczowym jest jednak, by robić to w odpowiednim momencie, gdy na pręcikach pojawi się pyłek, który już się nawet obsypuje na zwisającą część kwiatu, a znamię słupka robi się lepkie.

Kapturnice najlepiej zapylać krzyżowo. Oznacza to, że potrzebujesz dwóch genetycznie różnych roślin (różnych klonów), które kwitną w tym samym czasie. Samozapylenie (zapylenie kwiatu jego własnym pyłkiem) jest rzadko skuteczne i często prowadzi do powstania niewielkiej ilości słabych nasion.

Pobranie pyłku: Delikatnie odchyl luźno zwisające płatki pierwszego kwiatu i zajrzyj do wnętrza parasolowatego słupka. Na jego dnie czeka pyłek gotowy do pobrania. Ostrożnie zbierz odrobinę tego żółtego pyłku na czubek pędzelka lub wykałaczki.

Zapylenie: Podejdź do drugiej rośliny i przyjrzyj się zewnętrznym krawędziom (“rogom”) rozłożystego słupka w kształcie parasolki. Na samym czubku każdego z pięciu rogów znajduje się mała, wystająca, haczykowata wypustka skierowana do wewnątrz kwiatu. To jest właśnie znamię słupka – miejsce, które musi zostać zapylone. Mając pyłek na pędzelku, delikatnie pocieraj nim o haczykowate znamiona rośliny matki. Postaraj się nanieść pyłek na wszystkie znamiona (na każdym z rogów parasolki). Gwarantuje to, że wszystkie przegrody w zalążni zostaną zapłodnione, co da maksymalną liczbę nasion.

Kilka dni po udanym zapyleniu roślina zrzuci luźno zwisające płatki. “Parasolka” pozostanie na miejscu (często aż do jesieni), a ukryta tuż nad nią zalążnia (środek kwiatu) zacznie pęcznieć i twardnieć, tworząc okrągłą torebkę nasienną (nasiennik). Proces dojrzewania nasion jest długi i trwa około 3–5 miesięcy. Jesienią zielony dotąd nasiennik zbrązowieje i zacznie delikatnie pękać. To znak, że setki małych nasion są gotowe do zbioru